Μάλλον εδώ είναι το κατάλληλο θρεντ αφού λέει experimental. Aυτό είναι το νυχτερινό μου soundtrack τα τελευταία βράδια.
Menace Ruine - The Die Is Cast 2008
Καναδοί. Μέσα στο 2008 έβγαλαν και ένα ντέμο κι άλλο ένα άλμπουμ που κινούνται στο χώρο του black metal. Οκ? Ντάξει, το ξεχνάμε. Αυτό το άλμπουμ δεν έχει καμία σχέση. Όχι μόνο με bm αλλά και με οτιδήποτε “συμβατικό”.
Κατά βάση εδώ έχουμε πολύ αργές ταχύτητες, επαναληπτικότητα, distorted ήχους και “τελετουργικά” τύμπανα. “Α ωραία, drone λοιπόν!” ΝΟΤ! Ακόμα κι αν είχαμε drone thread, πάλι οφτόπικ θα’τανε, γιατί δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τον ηχητικό τρόμο των Khanate, ούτε με τη χαώδη αντίληψη των Halo.
Το άλμπουμ είναι κατατονικό μουσικά, και δεν ξέρω αν είναι παιγμένο με φυσικά όργανα ή μόνο synths, πάντως το distorted droning δεν είναι θόρυβος για τον θόρυβο και πέρα από μια-δυο διάσπαρτες noise εκρήξεις (στο λαστ.φμ λέει ότι έχουν powerelectronics επιρροές, αλλά εγώ είμαι βλάχος και δεν τα καταλαβαίνω αυτά) δεν δοκιμάζει τις αντοχές του ακροατή. Απλά φανταστείτε να ακούτε το “Marche Funebre” του Chopin στο ράδιο και η βελόνα να μην πιάνει καλά το σταθμό. Οι ρυθμοί είναι (φυσικά) αργοί με έντονο τελετουργικό χαρακτήρα, και πάνω απ’όλα Η ΦΩΝΗ! Γυναικεία, ανθρώπινη, ψυχρή και αιθέρια. Οδηγεί τα κομμάτια με ερμηνείες που παραπέμπουν στο neo-folk (ή πωσδιάολο τα λένε αυτά που ακούνε οι γοτθοχίππηδες) και δίνει έντονο pagan αέρα στο δίσκο. Παίζουν και κάποιες folk-ιές που και που. Αμέ. Tα κομμάτια πάντως είναι χτισμένα πάνω στην υπέροχη φωνή της κοπέλας, οπότε ο δίσκος κυλάει σα νεράκι.
Γενικώς πολύ ταξιδιάρικος ο δίσκος. Εγώ προσκυνώ, [COLOR=“Red”]εγκρίνει[/COLOR] κι ο Νομιστεράκης.
