λοιπόν ύστερα από προσεκτικό άκουσμα του δίσκου αρκετές φορές, η αντικειμενική αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια μετριότητα, που περιέχει σκόρπια πολύ καλές ιδέες σε κιθαριστικό και φωνητικό επίπεδο, θυμίζοντας έντονα εποχές dead heart. δυστυχώς, το τελικό αποτέλεσμα είναι χλιαρόβραστα τραγουδάκια μεταξύ πραγματικά αξιόλογων, όπως το moonrise, emptiness unobstructed και το ομόνυμο με την ξαφνική επιτάχυνση του tempo που ενδεχομένως να πρόκειται και για την μοναδική στιγμή που σου έρχεται κάτι εκεί που δεν το περιμένεις. εν ολίγοις, νύστα επι τω πλείστον.
πσ: για εσάς τους τρελαμένους, που νιώθετε ότι η μουσική συνέβει για πρώτη φορά με το obsidian conpiracy και δεν μπορείτε να ελέγξετε τον ενθουσιασμό σας, υπάρχουν και χειρότερα, εδώ άλλοι θεώρησαν κάποτε το 10.000 days αρχή και τέλος του κόσμου.