λοιπόν προσπάθησα πραγματικά να ξανακούσω το δίσκο, καταβάλλοντας υπέρτατη ψυχική ενέργεια και η άποψή μου παραμένει : ο δίσκος είναι η νύστα η ίδια και οι καλές του στιγμές είναι τόσο λίγες που χάνονται μέσα σε αυτόν τον αχταρμά από κακές ιδέες.
καταρχάς ο δίσκος ξεκινάει με 2 τραγούδια που ανάθεμα αν μπορεί να πει κάποιος ότι γουστάρει να ακούει και δεν νιώθει την ανάγκη να πάει κατευθείαν στο sisters, το οποίο ίσως είναι και η μοναδική πραγματικά καλή στιγμή του δίσκου. από εκεί και πέρα η μπάλα χάνεται με ένα σωρό αδιάφορα τραγούδια που δεν διαθέτουν δείγμα χαρακτήρα αλλά αναμασούν ιδέες πεπερασμένες που έχουν χιλιοπαιχτεί από άλλους στο παρελθόν και με καλύτερο τρόπο. μέχρι να λήξει λοιπόν αυτό το ψυχαναγκαστικό ηχητικό μαρτύριο σου κάνουν εντύπωση άλλα δύο τραγούδια, το linoleum και το road salt. εντάξει, θρίαμβος, 3 τραγούδια συνολικά που έχουν κάτι να πουν.
ίσως να μην μπορώ να νιώσω την φάση που περνάνε με αυτή την προσέγγιση στα 70s (αν αυτό είναι που πραγματικά στοχεύουν και δεν τους έχει πάρει η κάτω βόλτα), ίσως πάλι να μην τρελάθηκα ποτέ πραγματικά με τους pos και να τους θεωρούσα μια χαζοχαρούμενη progressive μπάντα που πρωτοτύπησε με το να εισάγει στον χώρο τα κλαψομούνικα φωνητικά, αυτό που ξέρω πάντως είναι ότι το road salt one παραμένει μια μετριότητα στην καλύτερη των περιπτώσεων και άμα όντως θέλουν να παίζουν 70ίλες από δω και πέρα, ας ξανακούσουν μια φορά το in rock των deep purple και το larks tongues in aspic των king crimson μπας και συνέλθουν, γιατί με το να τζαμάρουν ασυναρτησίες σε ένα studio και να βάζουν τις μάπες τους σε στυλ rainbow στα εξώφυλλα, καταντάνε γραφικοί.