Εγω θελω να πω οτι οι Doors ειναι απο τα αγαπημενα μου συγκροτηματα και απο τα πρωτα που αρχισα να ακουω.Ναι,ηταν σιγουρα μοναδικοι.Δεν χωραει αμφιβολια.Και μαλιστα ο ιδιος ο Ρει Μαντζαρεκ που ξεκινησε το γκρουπ,ειχε καποτε δηλωσει:Ημασταν πραγματικα παραξενοι.Ενας κιθαριστας του φλαμεγκο,ενας ντραμερ της τζαζ,ενας κλασικος κιμπορτιστας και ενας οραματιστης ποιητης.Δε θα μπορουσε να υπαρξει ποτε χειροτερος συνδυασμος για ενα ροκ εντ ρολ συγκροτημα. Κι ομως,οχι απλα κατορθωσαν να υπαρξουν ως συγκροτημα,οχι μονο ως πετυχημενο αλλα ως ενα απο τα ελαχιστα που θα μεινουν στην ιστορια της μουσικης.
Μπορει ο Μαντζαρεκ να ηταν ο μουσικος,εκεινος που ηταν πιο οργανωτικος και συκγεντωμενος,ο Τζιμ ομως ηταν μια φωτια,μια ζωντανη φωτια που φλερταρε με τα ορια.Τα ορια των αλλων αλλα ακομη περισσοτερο με τα δικα του ορια.Τοσο ωσπου περασε στην αλλη μερια της οχθης.Ηταν παντα υπερβολικος,παντα παιδικος,επαναστατικος,αντιδραστικος,αληθινος,ψυχεδελικος…τρελος.Μαλλον αντικατοπτριζοταν πανω του τα ταραγμενα χρονια εκεινης της εποχης(πολεμος του Βιετναμ).Και οπως ο πολεμος ηταν επικινδυνος,ετσι εγινε και το ροκ εν ρολ στο προσωπο του Μορισον.Ηταν ενας επικινδυνος,νουμερο ενα δημοσιος κινδυνος το 1968-69.
Για οσους δεν το ξερουν και αναρωτιουνται για το πως αποφασισαν να παρουν το ονομα τους (The Doors)εχω να πω οτι ειναι εμπνευσμενο απο εναν στιχο του Γουιλιαμ Μπλεικ ‘‘Αν οι πορτες της αντιληψης ανοιγαν,ολα θα φαινονταν οπως ειναι,απειρα.’’
αγαπημενα τραγουδια: Spanish caravan,Alabama song,people are strange,waiting for the sun,when the music’s over,riders on the storm,the unknown soldier,the end. 
προσεξτε παρακαλω τι ειναι γραμμενο στον ταφο του
R.I.P Jim