Ώπα!
Σχεδόν απόλυτη ταύτιση, πλην της πρώτης φοράς.
Έφηβος εγώ στην τότε προβολή, θαρρώ πως κατά 99% την είδα στο Ιντεάλ. Μία από τις 3 πιο αξιομνημόνευτες κι έντονες κινηματογραφικές μου εμπειρίες έως τώρα (έτσι για την ιστορία, οι άλλες δύο είναι το “Irréversible”, στο Ιντεάλ, και το “The Thin Red Line” στο Ατλαντίς). Ειδική θέση, φυσικά, στην πρώτη φορά ever στην σκοτεινή αίθουσα: “The Last of the Mohicans”, ή στο παλιό Νανά ή στο -κλειστό πλέον- Μετροπόλιταν, με κατανάλωση ενός πακέτου τσίχλες Stimorol! Κλείνει η παρένθεση.
Πίσω στο “The Exorcist”, λοιπόν, το «αστείο», που θυμάμαι, το οποίο και συνδέεται με αυτό που αναφέρει ο dead, ήταν το εξής:
Υπήρχε μία διάχυτη πεποίθηση, σχεδόν αποκλειστικά στο νεαρό κοινό, του στυλ: «Έλα, μωρέ, τι να μας πει από τρόμο τώρα ο «Εξορκιστής», τριάντα χρόνων ταινία; Πάμε για το χαβαλέ, να γελάσουμε λίγο». Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, στο πρώτο μισό της ταινίας, το οποίο είναι κατά μία έννοια πιο ήπιο από το δεύτερο, να ακούγονται γελάκια, σχόλια και λοιπά «καλούδια» στην αίθουσα, τα οποία μάλλον ήταν περισσότερο απόρροια της αμηχανίας και της αγωνίας γι’ αυτό που αισθανόσουν ότι ερχόταν. Στο δεύτερο μισό, λοιπόν, (χοντρικά από τη σκηνή της πρώτης επίσκεψης του Karras στο σπίτι), «κόβαμε» τη σιωπή στην αίθουσα με το μαχαίρι και όλοι -μα όλοι- βρίσκονταν στην τσίτα. Περιττό να πω ότι γελάκια και παρεμφερείς αντιδράσεις είχαν εξατμιστεί σαν πτητικά υγρά. Προσωπικά, πιστεύω ότι το πραγματικό μεγαλείο ξεκινάει από την άφιξη στο σπίτι του Merrin και πέρα. Αυτή η σκηνή που κατεβαίνει από το ταξί, με την ομίχλη και το ημίφως και περπατάει βαριά προς το σπίτι, σκέτο κομψοτέχνημα. Επίσης, λατρεύω και το παρακάτω, όπως έχω δηλώσει στο παρελθόν:
Όταν γύρισα από την τότε προβολή σπίτι, άναψα όλα τα φώτα, άνοιξα τηλεόραση και στερεοφωνικό και απέφευγα καθρέφτες. Σίγουρα είχα εφιάλτη με την ταινία, το ίδιο βράδυ, ενώ χρειάστηκαν κάνα δυο εβδομάδες να μου φύγει η ένταση και ο φόβος.
Χθες, έσβησα τα φώτα στο σαλόνι, άναψα κάνα δυο ρεσώ μέσα στο τζάκι και είχα έτοιμη την ατμόσφαιρα. Ναι, ανατρίχιασα, ωστόσο, δεν είναι ποτέ ξανά ίδια η αίσθηση.